Στάσιμη δε σημαίνει ήσυχη.

Είναι φορές που ενώ πλανιέσαι ανάμεσα σε τόσο κόσμο, κανείς δε σε βλέπει, κανείς δε σε ακούει. Ουρλιάζεις από απόγνωση αλλά στη πραγματικότητα μένεις βουβή και πολλές φορές με ένα ψεύτικο χαμόγελο παλεύεις να κρατηθείς όρθια και να συνεχίσεις τη ζωή σου. Το σώμα κινείται σαν μηχανή, αλλά μέσα του τίποτα δεν πάλλεται. Δεν νιώθεις χαρά, ούτε και λύπη, δεν υπάρχει θετικό συναίσθημα, μόνο γκρίζο, είσαι απλά μια εκκρεμότητα με σώμα. Και όμως αυτή η εκκωφαντική σιωπή, σου προκαλεί μια αναταραχή, δε μπορείς να συνεχίσεις έτσι, κάτι πρέπει να κάνεις, είναι η σειρά σου να ζήσεις..

Ναι είσαι σίγουρη ότι το αξίζεις.. Μα μήπως δεν είναι πια θέμα αξίας αλλά θέλησης;

Πάλι απόγνωση.. έχεις μια ασφάλεια εδώ, η μήπως όχι;

Μια δουλειά που δεν περνάς καλά πλέον αλλά σου επιτρέπει να ζεις μόνη σου, το σπίτι σου που με τόσο κόπο έφτιαξες και ας είναι με νοίκι, μια οικογένεια που θα σου σταθεί αν χρειαστείς οτιδήποτε και ας πούμε ένα δυο φίλους. Και εδώ ερωτηματικό, έχεις φίλους; Μάλλον γνωστούς. Προσωπική ζωή; Μια σκιά στο τοίχο, ανύπαρκτη..
Άρα τι σε κρατάει σε αυτό το τόπο που πέρασες τα τελευταία δέκα χρόνια της ζωής σου; Τίποτα.. τίποτα που μυρίζει απόγευμα, μελαγχολία και παλιές υποσχέσεις. 

Η Καλλίστη δεν ησύχασε ποτέ.. Εσύ;







Σχόλια